Ruska

Ruska gitti. Altı yıl dokuz ay yirmi sekiz gün oldu.

Yatağın başında oturan büyük çellist Peter Nyman değil artık, geride bırakılmış, sorularla cebelleşen, ruhsuz bir beden.

“Ruska neden gitti?”, “Nereye gitti?” Cevap yok.

Elindeki tek şey kuru bir vaat: “Bir gün geri döneceğim.”

Hayat allak bullak, çello paramparça, notalar olabildiğince sessiz.

Sevenleri ise endişeli, Peter hayata dönsün diye uğraşıyor.

Ruska’dan sonra bir anlamı varmış gibi.

Karşı komşu Parelius’a göre ise durum başka.

Peter “kaldığı yerden devam etmeli.”

...

Peter... Neredeyse her akşam, titrek bir mum ışığında çelloyu eline her alışında ölüyor Peter.

“Onu görürüm” umuduyla sokağa her adım attığında, gördüğü her sarışın kadını o sanıp yanına koştuğunda ölüyor.

Gözünün önünde beliren muslin elbiseli Ruska’nın yalnızca bir düş olduğunu anladığında ölüyor ya da kapı her çaldığında.

Ölüm denen şeye alışmış Peter.

Peki, söyle bana dostum... İnsan ölmeye nasıl alışır?

...

Ruska, Muhammet İlkay Kaynak’ın kaleminden notalarla yazılmış bir tragedya, bir yalnızlık senfonisi.

Tutamayacağı sözü vermeyen ama veremeyeceği sözü bile tutanlar için.