Celile Su

İnsanı iskeletten, etten ibaret sanıyoruz ama sudan farkı yok benim fikrimce. “Başıma gelse kaldıramam…” dediği her şeyin kalıbına su olup doluveriyor insan. “Dayanamıyorum!” dedikçe bir yenisi, üstelik artarak ekleniyor. Sonra öyle bir yere varıyor ki insan, acımıyor canı. “İskelet” dediğimiz içimizdeki sert kısım bile su olup alıyor bulunduğu şekli. Her şeye dayanıyor insan.

Hikâyemi dinleyenler, acıklı bir surat ifadesiyle gözlerini gözlerimden kaçırıp, dehşet içinde “Nasıl dayanıyorsun?” diye soruyorlar. Oysa ben, dayanılmaz bir şey yaşadığımı sanmıyorum.

İlknur ERGUN’un ilk romanı olan CELİLE SU, okuru hikâyesine dahil etmenin ötesine geçip, yaşamda haklı ya da haksız olmanın anlamsızlığıyla yüzleşmeye davet ediyor. Kimsenin haksız olmadığı bir dünyada, masum olmanın anlamsızlığı; bir hayalet gibi dolaşıyor sözcüklerin arasında.